Etniciteiten van de wereld (beta)

Het westerse gebied van de Brits-Ierse eilanden wordt bevolkt door volken die afstammen van de zes Keltische landen, die bestaan uit twee etnolinguïstische groepen: de Brittonic volken, die werden verdreven door de Angelsaksen en zich vestigden in wat nu Wales, Cornwall, en Brittannië is; en de Kelten, die de dominante cultuur vormden in Ierland en vervolgens uitbreidden naar Schotland en het eiland Man. Elke van deze culturen heeft voortdurend een variant van het originele Keltische dialect gesproken. De Ieren onttrekken hun naam uit de Keltische term voor het land, Éire, en zijn erfgenamen van een rijke mondelinge traditie van poëzie, muziek, het vertellen van verhalen, dans, en mythologie. Hoewel de Schotten dezelfde wortels hebben, hebben ze hun eigen afzonderlijke cultuur ontwikkeld, evenals hun eigen dialect van het Keltisch en de Schotse taal. Hun naam is afkomstig van de Latijnse term voor alle Kelten, 'Scoti'. Hun Brittonic buren, de inwoners van Wales, werden als 'walhaz' aangeduid, wat 'buitenlander' of 'vreemdeling' betekent in het Germaans, en de naam van hun etniciteit en taal wordt uit die term onttrokken. Tijdens de Middeleeuwen werd het gebied binnengevallen door Anglo-Normandische veroveraars, en de Engelse kolonisatie in de 16e en 17e eeuw vervormde het etnische en linguïstische karakter. De Engelse taal werd geïntroduceerd die tegenwoordig alom aanwezig is op de Brits-Ierse eilanden. Toch zijn de Ieren, Schotten, en inwoners van Wales erg trots op hun respectievelijke talen, geschiedenissen, en andere culturele troeven die hen uniek maken.