Germaanse Namen hebben de langste geschiedenis. Dit is de voorloper van het Nederlands. Nederlandse namen zijn samengesteld uit twee naamstammen. Een gedeelte van de naam geeft het geslacht aan. Als voorbeeld Nije man.

In de middeleeuwen kwamen de heiligennamen meer in opkomst. Dit gebeurde vooral vanaf de 12^e eeuw. De steeds groter wordende invloed van de kerk zorgde ervoor dat de heiligenverering opbloeide. Denk hierbij dan aan beschermheiligen, dit was bedoeld als een soort “veiligheid” tegenwoordig zouden wij het misschien wel bijgeloof noemen. Ze deden dit om zich te beschermen tegen het onheil. Omdat deze namen veel gebruikt werden drongen ze zover door dat ze als doopnaam gebruikt werden.

Om de voorouders te laten “herleven” hernoemde men de pasgeboren. De eerste zoon werd vaak naar de vader vernoemd, de dochter naar de moeder. De volgende kinderen eventueel naar grootouders, ooms en tantes. Als een kind jong overleed, dan kreeg het volgende kind de naam van het overleden broertje of zusje.

De roepnaam is ontstaan tussen het jaar 1880 en 1961. De generatie na 1961 heeft niet zo vaak meer meerdere namen, of een aparte roepnaam.

Namen in Nederland zijn verplicht geworden doordat wij in het jaar 1802 onder de franse wet vielen. En in Frankrijk was het heel normaal dat men zich liet registreren, zowel geboorte als huwelijk e.d. Op het platteland, bijvoorbeeld de Veluwe kende men het patroniemensysteem . De mensen op het platteland hadden er geen behoefte aan om zich officieel te laten registreren. Hun naam bestond immers al eeuwenlang.

Dit systeem was tot 1800 een heel vertrouwd systeem. De naam van de boerderij fungeerde vaak als achternaam. Een patroniem is een naam die afgeleid is van vaders naam, deze was dan ook generatiegebonden.

Als voorbeeld Jan Jansz.= Jan de zoon van Jan. Bij dochters Janneke jansdochter= de dochter van Jan. Na het jaar 1800 heette je zoals je genoemd werd. Dat kon zelfs een bijnaam zijn die door de omgeving opgedrongen was.

Heden ten dage kunnen wij alleen onze naam wijzigen bij Koninklijk Besluit.

Aladna, als wapen een lindeboom

(volgens een akte uit 823)

Aalten Dinxperlo

Met ingang van 1 januari 2005 is de nieuwe gemeente Aalten ontstaan uit een samengaan van de gemeente Aalten en de gemeente Dinxperlo. De nieuwe gemeente heeft een oppervlakte van 9.708 hectare en bestaat uit de woonplaatsen Aalten, Dinxperlo, Bredevoort en De Heurne. Daarnaast kent de gemeente een aantal buurtschappen, te weten: Barlo, Dale, Haart, Heurne, ’t Klooster, Lintelo en IJzerlo. (bron: gemeente Aalten)

Heel lang geleden in de tweede helft van de achtste eeuw is Aalten ontstaan, hoewel men toch een nederzetting uit de zesde eeuw heeft gevonden, dit kon men herleiden omdat er op de heuvel een begraafplaats was. Karel de Grote veroverde zijn invloed op de Saksische stammen. Iedere gemeenschap in het veroverde gebied moest een “hoofdhof” leveren aan de Kerk. Dit is waarschijnlijk de eerste kerk in Aalten. Dit op het grondgebied de Ahof, nu bekend als de Pol. De parochie die toen tot stand kwam in het jaar 1152 omvatte Aalten en Dinxperlo.

Uit archeologisch onderzoek(grondsporen van huizen, die bleken geen boerderij functie te hebben) blijkt dat er in Aalten veel handwerklieden woonden. Bijvoorbeeld het beroep olieslager, wever, kleedenmaker.

Het dorp heeft veel te lijden gehad onder de tachtig jarige oorlog.

Wat betreft de naam Nijman.

Als er in een buurtschap een woning betrokken wordt, dan komt daar een Nije man. Of te wel een nieuwe bewoner. Nijman en vele andere spelvormen zijn daar van afgeleid.